انرژیهای تجدیدپذیر حوزه آب عمدتاً بر دو منبع اصلی تمرکز دارند: انرژی حرکتی آب و انرژی حرارتی موجود در آب. مهمترین نوع، انرژی برقآبی (هیدروالکتریک) است که از نیروی جریان آب رودخانهها یا ذخایر سدها برای چرخاندن توربینها و تولید برق استفاده میکند. فناوریهای کلیدی در این بخش شامل توربینهای پیشرفته (کاپلان، فرانسیس، پلتون)، سیستمهای کنترل هوشمند جریان آب و سدهای تلمبهذخیرهای هستند که مانند باتریهای طبیعی عمل میکنند. نوع دیگر، انرژی امواج و جزر و مد است که از حرکت دائمی دریاها نیرو میگیرد و فناوریهایی مانند مبدلهای نقطهای (Point Absorbers)، توربینهای جریان جزر و مدی (Tidal Stream Turbines) و سیستمهای برقگیری از اختلاف دمای آب دریا (OTEC) در آن به کار میروند.
در زمینه انرژی حرارتی دریا (OTEC)، از اختلاف دمای بین آب سطحی گرم و آب عمق سرد اقیانوس برای راهاندازی یک چرخه حرارتی و تولید برق استفاده میشود. همچنین، انرژی جریانهای اقیانوسی با نصب توربینهای زیرآبی مشابه توربینهای بادی، انرژی جنبشی این جریانهای دائمی را به برق تبدیل میکند. فناوریهای نوظهور در این حوزه شامل شناورهای هوشمند مجهز به سنسور برای نظارت و بهینهسازی عملکرد، مواد مقاوم در برابر خوردگی آب شور، و سیستمهای ذخیرهسازی زیردریایی انرژی هستند.
شرکتهای دانشبنیان و فناور میتوانند در طراحی و ساخت توربینهای کوچکمقیاس و کمسرعت برای رودخانههای ایران، توسعه نرمافزارهای شبیهسازی و مدیریت هوشمند نیروگاههای آبی و ساخت حسگرها و سیستمهای مانیتورینگ آنلاین برای سدها و تأسیسات آبی نقش آفرینی کنند. در بخش انرژی دریا، ساخت نمونههای آزمایشی مبدلهای امواج و جزرومد متناسب با سواحل جنوبی ایران، ارائه راهحلهای مقرونبهصرفه برای بهرهبرداری از انرژی حرارتی خلیج فارس، و تولید پوششها و مواد کامپوزیتی نوین برای مقاومسازی تجهیزات در محیط دریا از زمینههای فعالیت امیدبخش این شرکتها است. این مشارکتها میتواند منجر به افزایش سهم انرژیهای پاک در سبد انرژی کشور و توسعه فناوریهای بومی شود.
منبع:کانال اطلاعرسانی پارک علم و فناوری نیرو
