مدلهای زبانی بزرگ¹ که توجه جهانیان را به خود جلب کردهاند، مسیر دستیابی به هوش همسطح انسان محسوب نمیشوند؛ این دیدگاهی است که دو تن از برجستهترین متخصصان هوش مصنوعی در اظهاراتی جداگانه در نشست داووس مطرح کردند. دِمیس هَسابیس، مدیرعامل برنده جایزه نوبل شرکت گوگل دیپمایند²، و مدیر اجرایی مسئول توسعه مدلهای «جمینی»³ گوگل، تأکید کردند که سامانههای هوش مصنوعی کنونی، با وجود پیشرفتهای چشمگیر، «بههیچوجه» به سطح هوش عمومی انسانی⁴ نزدیک نیستند. هرچند هسابیس بعدها احتمال دستیابی به AGI طی یک دهه آینده را حدود ۵۰ درصد برآورد کرد.
یان لوکان، از پیشگامان هوش مصنوعی و برنده جایزه تورینگ⁵ برای پژوهشهایش در حوزه شبکههای عصبی، حتی فراتر رفت و اظهار داشت که مدلهای زبانی بزرگی که زیربنای تمامی مدلهای پیشرو هوش مصنوعی امروز هستند، هرگز قادر به دستیابی به هوشی شبیه انسان نخواهند بود و تحقق چنین هدفی مستلزم رویکردی کاملاً متفاوت است. به گفته او، «دلیل موفقیت LLMها این است که زبان، مسئلهای نسبتاً ساده است.»
این دیدگاهها در تضاد آشکار با مواضع مدیران ارشد رقبای اصلی گوگل در حوزه هوش مصنوعی، یعنی OpenAI و Anthropic، قرار دارد. داریو آمودی، مدیرعامل Anthropic، در سخنرانی خود در داووس اعلام کرد که مدلهای هوش مصنوعی ظرف یک سال جایگزین تمامی توسعهدهندگان نرمافزار خواهند شد و طی دو سال آینده به سطح «تحقیقات علمی در حد جایزه نوبل» دست خواهند یافت. وی همچنین پیشبینی کرد که ۵۰ درصد مشاغل یقهسفید⁶ طی پنج سال آینده از میان خواهند رفت. سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI، نیز پیشتر اعلام کرده است که بشر در حال عبور از AGI همسطح انسان به سوی «ابرهوش»⁷ است.
با این حال، از منظر راهبردی کسبوکار، این مناقشه تا حدی جنبه نظری دارد. به گفته راوی کومار، مدیرعامل شرکت Cognizant، مسئله فوریتر آن است که آیا سازمانها میتوانند ارزش اقتصادی عظیمی را که هوش مصنوعیِ کنونی بالفعل در اختیار میگذارد، محقق سازند یا خیر. بر اساس پژوهش Cognizant که پیش از داووس منتشر شده است، فناوریهای فعلی هوش مصنوعی این ظرفیت را دارند که حدود ۴٫۵ تریلیون دلار به بهرهوری نیروی کار ایالات متحده بیفزایند؛ مشروط بر آنکه پیادهسازی آنها بهصورت مؤثر و سازمانیافته انجام شود.
منبع: فوت نوت
